به هر حال خبر امد خبری در راه است البته به غیر از خبر احسان هم  در راه بوووووووود حالا با انجل یا بی انجل خیلی در جریانش نیستم ...

دقیقا روز سه شنبه بود که یک پیام کوتاه مشکوک به تلفن این جانب ارسال شد بدین مضمون که اجازه هست که باهاتون تماس بگیرم ... رسیدن این پیام همانو در فکر فرو رفتن من ارام همان که این دیگر کیست عجب ادبیات خاصی دارد ما هم درجواب گفتیم خواهش دارم شمااااا؟

و جوابی نشنیدیم و از انجایی که شب قبلش نخوابیده بودین اصلا موبایل را در حالت بی صدا قرار داده و خوابیدیم پس از بیداری متوجه شدیم که با همان شماره مشکوک با ما تماس گرفته شده و ما در خواب بودیم کمی بیشتر به خود جرات دادیم و تماس گرفتیم پاسخی حاصل نشد و این کنجکاوی مارا دو چندان کرد که ....

خلاصه سرتان را درد نیارم بعد از کلی پیامک بازی با شخص مزبور کاشف به عمل امد که بببببلللللللله اقایی از افریکا یاد ما کرده و سر اخر موفق به صحبت با او شدیم در حالی که در چینی فروشی های شووووووش به همراه همسر محترم قدم میزدیم.

و اما روز موعود فرا رسید ساعت یازده و پانزده دقیقه صبح پنج شنبه میدان ونک برای بار سوم و البته اینبار بدون تاخیر مرحومه مغفوره را زیارت کردیم (شادی همه گذشتگان صلوات) مثل همیشه خوش قوووووووول و زودتر از بنده رسیده بودددد شال معروف را هم به همره نداشت احتمالا از ترس علی متروووووو که قرار بود با تعدادی فلافل به ما ملحق شود حال بماند که تا ساعت یک و نیم ما و مرحومه در انتظار خوردن این فلافها بودیم که انشالله مترو اشان خراب گردد که همیشه تاخیر دارد مانند خودشان ..

در این چند ساعتی که منتظر این برادر مترو من بودیم به اتفاق یک رووووووح پر فتوووووح به عکاسی از دارو درخت داخل پارک خودمان را مشغول نمودیم منم که پای عکاسی هی از همه چیز و همه جا عکس میگفرفتم و جالب بود که اینبار کسی نبود که منعم کند از این کاااااااار (مرحومه میدونه منظورم چی بود)

بلاخره انتظارها به سر رسید و چشممان به جمال احسان و انی و پارمیس روشن گشت البته دوتای اخر را بعد اون قرارااول بارها زیارت کرده بودیم و فقط احسان بود که بعد از نمک گیر کردن ما توسط ساندیس در قرار اول دیگر فقط در وبلاگ ان سر دنیاییش دیده بودیمش و چه خوشحال شدیم از این دیدار البته بماند که ایشان نیز به مانند همان بغل دستیاشان (انی )در دیدار اول به اشتبا ه افتاده و به مرحومه که در کنار ما بود تبریکات صمیمانه ای عرض نمودند(واااااااااای قابلمه اومد ) دوست دیگری هم بودن در کنار ایشان که گویی نسبتی هم با کریسمس و این ایام داشتند و نامشان مسیح بود و الحق هم دم مسیحایی داشتند چرا که در همان نگاه اول گویی رفیق گرمابه و گلستان مارا که از همان اولین قرار در تمامی قرارهای بعدی در کنار ما بسر می برد را قر زده و از چنگ ما در اوردند(ای داد بیداد علی مگر دستم بهت نرسه)

پس از دیدار اولیه به اتفاق به قسمتهای بالاتر پارک رفتیم و در الاچیقی نچندان محترم در کنار هم ایستادیم و بسی خود را به اقای مسیح معرفی نمودیم و بماند که گوریلی فهیم نیز به جمعمان افزوده گشت و همه انهایی که ندیده بودن گوریل راباتعجب از مهجوبیت فراوانش به او نگریستند و این تعجب به یک سوال آنی از طرف انی ختم شد که چرا نام وبلاگت چنین است و وفتی با جواب من وقتی لباسامووو...... گوریل صدام میکردن مواجه گشت ترجیح داد در مورد فهیم بودنش بیشتر بداند تا گوریل بودن

پس از آان و در همان آن آنی و پارمیس که از اول ورودشان به پارک چشمشان دنبال ان تا ب و سر سره بود به آن سمت خیز برداشته و انقدر جذاب بود که تمامیمان به ان سو رفتیم و ساعتی همگی غرق در گوریل درونمان گشتیم و شادی و نشاط سراسر پارک را فراگرفت

از همه جالب تر رد شدن علی جان مترو من معروف با ان هیکل به قول خودش باربی از ان لوله مربوط به لیزلیزک بود که من داشتم پیش خود فکرمیکردم که اگر به درون ان برود و گیر کند چطور نجاتش بدهم

که خوشبختانه این اتفاق نیافتاد در حین بازی بودیم که پپری همان دوست ...خوانمان هم امد و بسی شاد تر گشتیم از این دیدار پر محتوا و در پی او دوست مشکوک تولد انی هم امد

ان دوست امد

ان دوست با انار امد

و البته در قبال دادن چند کاسه انار خوش رنگ یه فلافل که علی نتوانسته بود ان را نوشجان کند انهم به طمع شیرینی هایی که احسان نیاورده بودو او فکرمیکرد که میاورد جایزه گرفت چون نهار نخورده بودند اییشان که گویی از همکاران ما نیز میباشند فلذا همان جا  و در روی تاب مشغول خوردن ان شدند

دیگر چه بگویم و از کجا بگوووووووووویم اهااااااان قسمت اصلی ماجرا باقیست که احسان با خود از افریکا کوله پشتی اورده بود که گویی کل ان شهر کوچک افریکایی که فقط یک کاندیدا دارد و یک بطری و (ک و )غیره را در ان جاداده

در ان کوله مزبور بسی سوغات از فرنگ برایمان اورده بود که یکی یکی رو میکرد و از بد روزگار هر کدام را که در میاورد اثری از خلبانی که به مرحومه ما قول داده بود پیدا نمیشد و هر لحظه بر غضب او می افزود و ما را نیز مجبور میکرد که چشم غره ای به احسان برویم که چرا قولی که میدهی را عملی نکرده ای ای هواپیما سوار ای انجل بین در هواپیما و ای ....بدم تمساحا بخورنت حالا دل مرحومه شاد بشه.

اینکه چیا بود تو کوله احسان خودش کلی داستان داره اول که شکلات های نستله ازش در اووووومد و کلی همگی رو خوشحال نمود علی الخصوص گوریل جانو که میتونست چای بعد از ظهرشو  با اون میل کنه تو ماگ معروفش

بعد اون نوبت یسری جعبه های شیک و رنگ و وارنگ رسید که رو هر کدومشون هم جمله ای نوشته شده بود ازآی لاویوووووو داشت تا روح منی و  بت شکنی و از این جور چیزا

از اونجایی که بنده حقیر باید میرفتم سر کاروووووووووووووو هیچ جوری هم نشد که بپیچونم اونروزو بیشتر بمونم پیش بچه ها یه نیم ساعتی فقط داشتم خداحافظی میکردم

خدا میدونه که مصداق کامل این شعر بود تو دلم که میگفت :

یه دل میگه برم برم    یه دلم میگه نرم نرم

طاقت نداره دلم دلم ...بسه دیگه محرمه الان سوسک میشم یهوووووووووویی( اونم یه سوسک ارام فکرکنید) بعله جونم براتون بگه که پس از کلی کش و قوس بلاخره علی رقم میل باطنیم از جمع جدا شددم  و دوان دوان رفتم ...

گویا بعد از رفتن ما یعنی من و مرحومه و گوریل و پپری و اینا اون یکیا رفتن برا خودشون کافی شاپ و از اونجایی که خدا مارو خیلی دوست داره اونم سرشون گول مالیده و چند تا بستنی یه جووووووووور داده بهشون تو ظرفای جور واجوووووووووووووور نوش جونشون البته

در کل خیلی خووووووووووووش گذشت فقط تا یادم نرفته بنده ارام پیشنهادی هم مطرح کردم قبل از رفتنم که به مذاق اکثریت خوش امد قرار شد به سفر وبلاگی بریم حالا کی و کجا احتمالا به صورت کاملا خصوصی به اطلاع  مجازیان تبدیل به حقیق خواهد رسید

وای چقده نوشتم دستم ترکید ....می خواستم شعر مربوطم بنویسم که دیگه دستم جون نداره این نصفه شبی باشه طلبتووووووووون