آرام تر از شعر و نسیم

در آن ستاره...

amiraram — Sun, 31 Oct 2010 00:25:29 GMT

در آن ستاره كسي‌ست

كه نيمه شب‌ها همراه قصه‌هاي من است

ستاره‌هاي سرشك مرا، كه مي‌بيند

به رمز و راز و نگاه و اشاره مي‌پرسد

كه آن غبار پريشان چه جاي زيستن است؟

در آن ستاره كسي‌ست

كه در تمامي اين كهكشان سرگردان

چو قتلگاه زمين، دوزخي نديده هنوز

چنين كه از لب خاموش اشك او پيداست

ميان دوزخيان نيز، كارگاه قضا

شكسته‌بال‌تر از ما نيافريده هنوز

فریدون مشیری

ماه منیر

amiraram — Wed, 27 Oct 2010 22:24:52 GMT

باز هم صبح و دوباره خورشید

شب و ماه

در پی هم رفتند

در دل من اما

ماه چون بدر

درخشنده و قرص

ماه من هست منیر

نیستش منت خورشید جهان

amiraram — Sun, 17 Oct 2010 23:36:00 GMT

    گرفته است صدايم ولي رساست هنوز
                                                                        به گوش ميرسد و جان فزاست هنوز
    فداي روي تو گردم که از فغان گلو
                                                                     دو چشم خيس و ترت بي رياست هنوز
   شود فغان گلو از براي تو فرياد
                                                               چنان به عشق وجودت که کيمياست هنوز
   تو آتشي زده اي بر دلم که من هر روز
                                                                         بديده رخت بنگرم که دلرباست هنوز
   فقط صداست گرفته تو اي عزيز بدان
                                                                        که بغض نشکفته عين صداست هنوز
   صدا صداي قلب من است بلند ميگويد
                                                                     که در سر کوي عاشقي گداست هنوز

آه...

amiraram — Wed, 13 Oct 2010 22:37:00 GMT

اول نوشت:

نفس بده که برایت نفس نفس بزنم نفس به جز تو نخواهم برای کس بزنم

بعدا نوشت:

دلم گرفت، میروم به ماه تکیه میکنم

به ماه... نه نمیشود، به «آه» تکیه میکنم

و در خیال خالیام، به آفتاب دلخوشم

به تکههای نور هر پگاه تکیه میکنم

به بغض خیس ابرهای تشنه، تن نمیدهم

به نبض خشک ریسمان، به چاه تکیه میکنم

به سرنوشت هر سراب اعتماد کردهام

در این کویر کهنه بر گیاه تکیه میکنم

کلافهام، کلاغها مرا احاطه کردهاند

به سیمهای خاردار راه تکیه میکنم

در امتداد مرزهای خسته دور میشوم

گاه راه میروم، گاه تکیه میکنم

سپید حرف میزنم، سپید راه میروم

سپید مینشینم و سیاه تکیه میکنم

به مستها، به دستها، به پوستین پرستها

اگر مجال هست بر گناه تکیه میکنم

بگو که خواب نیستی، بگو سراب نیستی

نگو نگو که بر تو اشتباه تکیه میکنم

...

" میثم امانی"

ناگفته های نگفتنی ...

amiraram — Sun, 10 Oct 2010 23:48:00 GMT

۰۰۰۰۰

..........

............

....................

..... ........... ....... ... ...

........

...........

............... ........ .... ...... .... .....

............

............................ ........... ................... ............. .....

...... ...... .........

..... ...

..............

...........

پ ن : نگفتنی و که نمیشه گفت ... میشه؟

نقاش نیستم...

amiraram — Mon, 04 Oct 2010 01:18:00 GMT

بارها و بارها گفته بودم

که من نقاش نیستم

و نقاشی بلد نیستم...

اما

می بینی که

تمام لحظه های بی تو بودن را

رنج میکشم...

دلم تنگه

amiraram — Mon, 27 Sep 2010 01:14:00 GMT

تقدیم به ان دلی که دلتنگ من است

ساز دل او کوک و هماهنگ من است

زندگی

amiraram — Thu, 16 Sep 2010 20:47:00 GMT

دو روز مانده به پایان عمرش تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است. تقویمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد.

داد زد و بد و بیراه گفت؛ خدا سکوت کرد.

جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت؛ خدا سکوت کرد.

آسمان و زمین را بهم ریخت؛ خدا سکوت کرد.

به پر و پای فرشته ها پیچید؛ خدا سکوت کرد.

کفر گفت و سجاده دور انداخت؛ خدا سکوت کرد.

دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد.

خدا سکوتش را شکست و گفت: "عزیزم، یک روز دیگر هم رفت. تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی. تنها یک روز دیگر باقیست. بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن." لابلای هق هقش گفت: "اما با یک روز... با یک روز چکار میتوان کرد؟" خدا گفت "آنکس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گوئی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نیابد هزار سال هم به کارش نمیآید."

آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: "حالا برو و یک روز را زندگی کن."

او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش میدرخشید. اما میترسید حرکت کند. میترسید راه برود. میترسید زندگی از لابلای انگشتانش بریزد. قدری ایستاد و بعد با خودش گفت: "وقتی فردائی ندارم نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد؟ بگذار این مشت زندگی را هم مصرف کنم." آنوقت شروع به دویدن کرد، زندگی را به سرورویش پاشید، زندگی را نوشید و بوئید... آنچنان به وجد آمد که دید میتواند تا ته دنیا بدود. میتواند بال بزند. میتواند پا روی خورشید بگذارد. میتواند...

او در آن روز آسمانخراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی بدست نیاورد اما...

اما او در همان یک روز دست بر پوست درختی کشید، روی چمن خوابید، کفش دوزکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهائی که او را نمیشناختند سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید و عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او در همان یک روز زندگی کرد.

فردای آن روز فرشته ها در تقویم خدا نوشتند: امروز او درگذشت. کسی که هزاران سال زیست.

* * *

امروز را از دست ندهید. آیا ضمانتی برای طلوع خورشید فردا وجود دارد؟

بخود آی

amiraram — Sat, 11 Sep 2010 16:18:00 GMT

نه مرادم نه مریدم

نه پیامم نه کلامم

نه سلامم نه علیکم

نه سپیدم نه سیاهم

نه چنانم که تو گویی نه چنینم که تو خوانی

نه به انگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته و نه برده دینم

نه سرابم نه برای دل تنهایی تو جام شرابم

نه گرفتار و اسیرم

نه حقیرم

نه فرستاده پیرم نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم

نه جهنم نه بهشتم

این چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز نگفتم نه نوشتم

بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم

حقیقت نه به رنگ است و نه بو

نه به های است و نه هوووو

نه به این است نه او

نه به جام است و سبو

گر به این نقطه رسیدی

به تو سربسته و در پرده بگویم

تا کسی نشوند این راز گهر بار جهان را

انچه گفتند و سرودند تو آنی

خود تو جان جهانی

گر نهانی و عیانی

تو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود ان نقطه عشقی

تو اسرا ر نهانی

همه جا تو

نه یک جای نه یک پای

همه ای با همه ای همهمه ای

تو سکونی

تو خود باغ بهشتی

تو بخود امده از فلسفه ی چون و چرایی

بتو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی

به خود آی

پ ن :درست که ماه رمضون تموم شد ولی اینو باید یادمون باشه که:

هر شب شب قدر است اگر قدر بدانیم

خوش امدی به دنیا

amiraram — Thu, 09 Sep 2010 22:24:00 GMT

ای که آرامگهت مایه آرامش ما

نظری بر دل ما کن همه آسایش ما

تقدیم به تو

خوش اومدی به دنیا ...